قایق

1- جنبش دانشجویی هماره در برهه‌های حساس تاریخ این مرز و بوم نقش بی‌بدیل خود را به نحو احسن انجام داده است و روزهای تاریخساز دانشجویی كشور تجلی‌های متفاوت از یك روح واحد بوده‌اند. 16 آذر،13 آبان،16 دی 59 – شهادت دانشجویان مسلمان پیرو خط امام(ره) در حماسه هویزه، دوم خرداد دانشجویی، 18 تیر و ... همگی از یك جنس و در یك راستا و بر اساس آرمان‌های متعالی آزادی‌خواهی و استبدادستیزی، استقلال‌خواهی و استعمارستیزی و عدالت‌طلبی این جنبش بوده‌اند و طبعا نمی‌توان بخشی از این تاریخ را مصادره به مطلوب كرد بدون اینكه به سیر تاریخی و روح این وقایع وفادار بود.

2- شرایط فعلی دانشگاه‌های كشور به ویژه پس از استقرار دولت نهم و تكمیل پروژه یكدست سازی حاكمیت، شرایطی نا‌مطلوب و بحرانی است. گسترش دامنه اخراج و بازنشستگی اجباری اساتید مبرز و مستقل، توبیخ، تعلیق و اخراج دانشجویان منتقد- جالب اینكه دامنه این اقدامات فراقانونی حتی به برخورد حذفی با برخی از حامیان دانشگاهی آقای احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست‌جمهوری كه به عملكرد دولت انتقاد دارند، نیز رسیده است– زندانی نمودن روز افزون فعالان دانشجویی، تزریق افراد خودی به صورت غیر‌قانونی به كادر هیأت علمی دانشگاه‌ها، برنامه‌ریزی جدی برای تشكیل بافت جعلی دانشجویی با ترفندهایی نظیر تعمیم سهمیه 40 درصدی ایثارگران به اعضای پایگاه‌های مقاومت بسیج، فعالیت گسترده هسته‌های گزینش و حراست دانشگاه‌ها جهت پرونده‌سازی و اعمال فشار به اساتید ودانشجویان، تلاش جدی و وافر برای هدم نهادهای دانشجویی، مشكلات فراوان صنفی و آموزشی، اعمال مقررات شدید و سختگیرانه پوششی و اعمال محدودیت جنسیتی برای ورود دختران به دانشگاه‌ها و در یك كلام انهدام استقلال حداقلی دانشگاه‌ها، جلوه‌های دلخراشی از تفكر جریان حاكم را به نمایش می‌گذارد. به نظر می‌رسد جریان افراطی كه امروز بر مقدرات كشور حاكم گردیده است، هیچ نهاد مستقلی را بر نتابیده و گذشته از مبارزه جدی با احزاب، مطبوعات، سازمان‌های غیردولتی، بانكهای خصوصی و... ، دانشگاه را به عنوان كانون مستقل آزادی‌خواهی و حق‌طلبی تهدیدی جدی برای تفكر خود تلقی می نماید.

3- تفكر اقتدارگرا می‌كوشد با این مجموعه اقدامات، فضای دو قطبی شدیدی را در دانشگاه‌ها ایجاد نماید..

4- به نظر می‌رسد تنها نكات لحاظ نشده در این سیاست‌ها منافع ملی و بهبود جایگاه علمی دانشگاههای ایرانی و تقویت نیروهای انسانی به عنوان مهمترین عامل توسعه كشور است.

5- اینها در حالی است كه در دولت اصلاحات، مجموعه دولت در حد توان خود حرمت دانشجو و دانشگاه را حفظ و از حقوق صنفی و سیاسی دانشجویان در مقابل سایر نهادهای حكومتی دفاع می‌كرد

. 6-روند ناخوشایند دیگری كه با سرعت زیادی در حال گسترش است،۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ گفته‌های حضرت امام خمینی (ره) در مورد عدم مداخله بسیج و نیروهای نظامی در رقابتهای جناحی و یا سخنانی از ایشان همانند «مردم در انتخابات آزادند و احتیاج به قیم ندارند و هیچ فرد یا گروهی حق تحمیل فرد یا افرادی را به مردم ندارد» و یا «ملت و شما و هركس آزاد است همیشه و به هركس كه می‌خواهد رأی می‌دهد، ولوآنكه آقایان و فرض كنید علمای حوزه علمیۀ تهران یا قم آنها را معرفی نكرده باشند» و یا «وصیت اكید من به قوای مسلح آن است كه همانطور كه از مقررات نظام، عدم دخول نظامی در احزاب و گروه‌ها و جبهه‌ها است به آن عمل نمایند؛

انتخابات هلال احمر به زودی در سطح دانشکده برگزار مي شود،با این تفاوت كه این بار ،نه خود اعضا كه مسئولان محترم دانشکده مصر به برگزاری آن هستند. آن هم برگزاری دقیقا بر اساس مقررات و ضوابط قانونی، ذکر سه نکته خالی از لطف نخواهد بود:

یکم:

در چهار دوره برگزاری انتخابات کانون ، مسئله ای به نام رد صلاحیت وجود نداشته!چه پاييز 83 اکثر دوستان ترم يك بودند(آقایان تولايي، حسيني، عسگری و خانم ها شفیع ،شیروانی و نصيري) و در خرداد 85 از دانشجویان ترم 2 وقت: (آقایان اكبري، اشراقی ،يزداني و خانم ها ابو طالبی، محمدیان ،كارپور، فلاح و رمضانی) . همچنین ديگر تشكلهاي انتخابی دانشکده. لذا حركت مسئولین در محروم ساختن بعضی دوستان بدعت تازه اي است كه مسبوق به سابقه نبوده است!

دوم:

اگر مسئولین محترم واقعاً در پی ایجاد و افزایش انگیزه فعّالیت بین دانشجویان هستند – به صوت واضح و روشن و موردی پاسخگو باشند:چرا انتخابات انجمن ورزشی را بر گزار نمي كنيد؟ چرا كوچكترين اقدامی براي احیا و بازگشايی دفتر انجمن اسلامی صورت نگرفته؟ چرا سال قبل ماه ها برگزاری انتخابات شورای صنفی را به تعویق انداختید تا نهایتا كار به  اعتراض و اعتصاب كشيد؟ از آخرین دوره اي كه انتخابات انجمن علمی برگزار شده ، چند سال مي گذرد؟و....!!!!!!

سوم:

طبق اساسنامه کانون هاي فرهنگی هر انتخاباتی دو سال اعتبار دارد(حد اکثر). برگزاری انتخابات و درگیر کردن اعضای يك مجموعه كه تا پايان امسال برنامه ريزي هايش را انجام داده ، فقط مانع تراشی براي تداوم این برنامه ها و سنگ اندازی جلوی اجرای این فعالیت هاست.

ختم کلام آن كه اگر بهار 87 انتخابات با حضور ورودی هاي 86 گرمتر و پر شور تر برگزار مي شد قطعا شاهد تداوم روح پويندگي و نشاط کانون بودیم..............تا پيكر تحيف و جوان و خسته كانونيان چقدر توان چنین برخوردهای دور از انصافی را داشته باشد. مجموعه اي كه از ابتدا جز افزایش روحیه امید  و فضای نشاط ناك در دانشکده هدف ديگري نداشته است

پی نوشت: در مقال و مجال ديگري به بررسی ابعاد مثبت انتخابات خواهم پرداخت